|
من آموخته ام ...درس دنیا کلاسی است که زیر پای پیرترین فرد دنیاست
............که تنها کسی که مرا در زندگی شاد میکند کسی است که به من می گوید تو مرا شاد کردی
..........که هرگز نباید به هدیه ای از طرف کودکی نه گفت
......که همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمک کردنش نیستم دعا کنم
.....که مهم نیست که زندگی تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد
همه ما احتیاج به دوستی داریم که در لحظه ای با وی به دور از جدی بودن باشیم
....که گاهی تمام چیزهایی که یک نفر می خواهد فقط دستی است برای گرفتن
دست او و قلبی است برای فهمیدن وی
..
که زندگی مثل یک دستمال لوله ای است هر چه به انتها یش نزدیکتر میشویم
سریعتر حرکت می کند
...که چشم پوشی از حقایق آنها را تغیر نمی دهد
..که این عشق است که زخمها را شفا می دهد نه زمان
..که زندگی دشوار است اما من از او سخت ترم
..که همه می خواهند روی قله کوه زندگی کنند.اما تمام شادی ها وقتی رخ میدهد
که در حال بالا رفتن از کوه هستیم
..ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد . بلکه کسی است که به کمترین ها نیاز دارد
..که فرصتها هیچ گاه از بین نمیرود بلکه شخص دیگری فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد
..که فقط چند ثانیه طول میکشد تا زخم های عمیقی در قلب کسانی که دوستشان داریم ایجاد کنیم
اما سال ها طول میکشد تا آن زخم ها را التیام بخشیم
..اگر مایلیم پیام عشق را بشنویم خود نیز بایستی آن را ارسال کنیم

|